Na emotionele avond, met veel herinneringen ophalen en foto's bekijken, toch rustig geslapen. Prettig idee te weten dat Guda in de buurt is. Niet dat ik angstig ben, allen thuis 's nachts, maar Guda is zo vertrouwd. Alles rustigaan vandaag, eerst wat eten, bammetje met ei en tomaat, dan lekker onder de douche en dan uitrusten op de bank. Als we dan zo zitten komen toch weer de tranen, tranen van onmacht en verdriet, tranen van onzekerheid en het onvermijdelijke. Guda ging om ongeveer half een weg, maar volgende week zaterdag is ze er weer.
Vandaag niet veel beweging rond de boot, uitgezonderd wat merels, eksters, meesjes in de tuin.
Ik moet wel steeds vaker rusten, omdat de vermoeidheid me steeds meer te pakken neemt, veel hoesten, die longen hè. Gelukkig heb ik daar 's nachts allemaal nog geen hinder van. Dikke voeten, echt van die kussentjes rond mijn enkels, heel vervelend, maar het hoort bij het ziektebeeld, vooral 's avonds. Allemaal van die bijkomende ongemakken.
Toet kwam vanmiddag een overheerlijk hartige taart brengen, waar we met z'n allen heerlijk van hebben gesmuld. 'n Flitsbezoek, nou... flits, we hebben ook samen even zitten janken. Moet kunnen.
Sjoerd en Ina waren er vanmiddag en Wouter en Angela hebben hier gegeten en alles opgeruimd en mijn bed weer gereed gemaakt. Zonder hun hulp en de hulp van (schoon)zussen, broer, zwagers, George en al die lieve vrienden. Mijn wereldje is zo klein geworden en tegelijk zo groot. Ik ga zo lekker mijn warme bed in, beentjes omhoog en nog een poosje naar de radio luisteren, alvorens ik mijn slaappilletje neem. Of zal ik toch nog een klein slokje (spoelen) nemen? Nee, vandaag maar niet