Goedemorgen, alweer een witte zaterdag. Het ziet er prachtig uit, het zonnetje schijnt. Al heel vroeg de gordijnen en de luxaflex open gedaan, zodat ik vanuit mijn bed alles kan volgen. Om half tien opgestaan, onder de kraan gewassen, tanden gepoetst, aangekleed. Moe! Fruithapje klaargegemaakt. Doodmoe! En dan beginnen de tranen te komen. 'Kan ik dit nu ook al niet meer?' Gelukkig krijg ik bezoek en al blijven de tranen nog wel even komen er is afleiding. Ton & Carla komen binnen met een schattig boeketje. Nog even uithuilen en dan gaat Ton koffie zetten en heb ik de situatie weer in de hand, ondanks dat er ook over heel serieuze zaken wordt gepraat. Heel fijn dat ze geweest zijn. Ik ga weer languit op de bank. Nee... niet in bed, dat stel ik zo lang mogelijk uit, het bed is voor de nacht, verder (nog) niet.
Odanks het mooie weer heb ik geen zin om naar buiten te gaan, ik heb het al zo koud. Ik steek af en toe wel m'n neus buiten de deur om een paar keer frisse lucht op te snuiven, of loop heel voorzichtig een rondje om de boom op mijn terras.
Wouter & Angela komen en worden direct aan het 'werk' gezet: straatje schoonvegen, vogeltjes voerden, bloemen weggooien, badkamer schoonmaken, afwassen. Na ongeveer anderhalf uur laten ze mij in een schoon en opgeruimd huis achter. Ik ben zo blij als een kind.
Om een uur of vijf stapt Guda binnen met lekkere salades, stokbroodje en vruchtenkwark. Ik heb vanmiddag al 'kracht'bouillon op dus mag nu best iets minder gezonds eten. En het smaakt alweer heerlijk. Guda aan de afwas, ik even languit en dan proberen nog eeen cryptogrammetje op te lossen. Guda, met wie ik zoveel heerlijke fiets- en wandeltochten (foto is van Texel-fietstocht zomer 2009) heb gemaakt, die kunnen ze ons nooit meer afnemen. Guda blijft slapen, dus morgenochtend heb ik 'thuiszorg'. Heerlijk vooruitzicht

Afgelopen nacht redelijk geslapen, waar dat aan ligt, geen idee. Ik lig echt niet halve nachten te piekeren. Om negen uur medicijnen genomen, om half tien opgestaan. Ik wilde douchen en mijn haar wassen voor de kapper, die me zou komen knippen. Krukje in het bad gezet, mijn douche hangt boven het bad en dat is in mijn situatie niet erg handig. De thuiszorg zal er wel raad mee weten. Vanaf a.s. maandag krijg ik 5x per week thuishulp bij opstaan, douchen en aankleden (zeer energiebesparend!). Verder heerlijke rustige ochtend gehad. Maar daarna... allemaal hulpvaardige familie.
Zwager Aad kwam 'n badkamerkast in in elkaar zetten. Perfect gelukt, hij staat zonder te wiebelen. Vervolgens zijn zoon Thijs met Ruth, zij reden vanuit Utrecht, via Sassenheim, om mijn haar te knippen, naar Heemstede/Haarlem. Alweer zulke schatten. Haar geknipt en daarna gestofzuigd, alles (incl. 'tante' Gerry) weer tiptop achtergelaten. Thijs & Ruth weg, Nora & Nico kwamen de schone was en een pannetje tomatenbouillon brengen. N&N weg, even een uurtje rust. Marlies, kwam ook schone was brengen van het logeerbed. Ja, dat moest direct worden opgemaakt voor eventuele loge's.En als laatsten vandaag kwamen Sjoerd & Ina hier koken en eten, 'n heerlijke Indische maaltijd, waarvan ik natuurlijk een beetje heb meegesmuld. Ook 'n slokje wijn geprobeerd, maar dat smaakte niet. Zit nu aan de gemberdrank en dat smaakt wel, warm en pittig. En zo meteen wordt mijn bed weer nachtklaargemaakt en dan kan ik weer plat, om de organen rust en ruimte te geven.

'n Drukke maar afwisselende dag. En met familie hoef ik niet constant te praten, die zijn er gewoon.

Gelukkig weer goed geslapen, het begint te wennen in een smal bad, met het geraas van het verkeer op de achtergrond. Vooral vroeg in de ochtend, vanaf ongeveer 04.00/04.30u. Dan gaat het vrachtverkeer rijden, maar vooral het vliegverkeer ronkt aan één stuk door over de Kaagbaan. Nooit eerder gemerkt hoe heftig dat is. Ik word er wakker van, maar val er ook net zo gemakkelijk weer bij in slaap. Lekker tot tien uur 'uitgeslapen'. Gewassen, aangekleed, décaf cappuccino gemaakt, boterham erin dopen, mmm... lekker en de rest van de koffie weggooien (lijk Monica wel), maar ik had wel een 'bodempje'. Koffie klaargezet voor Gerard, die rond half twaalf zou komen. Zo, dat waren mijn werkzaamheden wel voor vandaag, dat wordt verder weer commanderen. Ik uitgeteld op de bank.
Maar, er was nog één probleem. Ik had 's morgens om zes uur Oliebol (kat) naar buiten gelaten en die was nog steeds in geen velden of wegen te bekennen. Vreemd, heel vreemd. Ik kon zelf niet op zoek gaan, dus maar rustigg afwachte. Tenslotte is-ie wel eens vijf weken de hort op geweest. En terwijl Gerard en ik herinneringen ophalen uit onze Haarlemse tijd, zien we Oliebol langssluipen op de steiger. Ojee, wat ziet-ie eruit, die heeft in het water/ijs, tussen de boten, weet-ik-veel klemgezeten. Tot aan zijn buik drijfnat, zwart van oor tot oor, over zijn neus, dwars over zijn kop en behoorlijk angstig kijkend. Even een snelle check of er niets gebroken of ernstig verwondingen waren. Gelukkig niet. En nu ligt-ie weer vredei op z'n kussentje op de vensterbank.
Vanmiddag zijn Erica en Greetje van de GPD geweest. Lekker ontspannen zitten kletsen. Zelf thee gezet en afgewassen en daarna ben ik weer plat gegaan.
Zus Annemiek kwam vanavond de kruiken vullen en mijn bed klaarmaken voor de nacht. We hebben eerst even samen zitten janken op de bank. Zo frustrerend dat ik dit zelfs niet meer kan. Maar ook zo fijn dat ik zoveel lieve familie in de buurt heb, die ik maar hoef te bellen en ze zijn er. En nu zou ik het liefst, met kleine teugjes van een glas heerlijke Ierse Bushmills Malt of Connemara Single Malt willen genieten en dan zo mijn bed in rollen. Maar dat durf ik toch niet. Dus ga ik maar een glas gingerdrank maken, daar wordt ik ook lekker warm van.

Niet zo best geslapen vannacht. Ik merk dat het verkeer hier beneden toch wat meer doorklinkt dan boven. Daar zijn geen ramen aan de kant van de N206 en dat scheelt enorm. En dan ook nog zo'n kouwe dag, brrrr, maar wel veel vogels in de tuin. Van het terugdringen van mijn energiekosten komt zo helemaal niets terecht, 21 graden en nog koud.
Vandaag kwam Margot op bezoek, we waren buren in Delft en hebben met onze gezinnetjes heel wat plezier gehad. Vaste prik de herfstvakentie ergens in een huisje en verder gingen Margo en ik heel veel erop uit, op de fiets. Naar het zwembad, naar Schipluiden, naar het strand, naar de Delftse Hout. Kind voorop, kind achterop, mand met troep voorop en de 'achterste' kinderen ook nog een bal of emmertje of handdoek vasthouden. De oudsten Remco en Sjoerd zijn nog steeds vrienden en de jongsten Mark en Jeroen hebben ook nog contact. Wouter was er nog niet en bij hun was er geen derde kind. Hij hing er later maar een beetje bij, arme Wout. Margot woont nu in Heythuysen (Noord Limburg), dus die had een hele reis gemaakt. Maar Wout heeft haar keurig van en weer naar de trein begracht. Het was een weerzien vol herinneringen. Heftig ook dat we elkaar onder deze omstandigheden weer zien.
Nu ga ik een kopje bouillon maken en proberen daar een boterham bij naar binnen te proppen, want vandaag smaakt niets me. Vanavond komen Leo en Christy mijn bed weer klaarmaken voor de nacht, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.
Vanaf deze plek wil ik graag iedereen heel hartelijk bedanken voor de harverwarmende reacties, kaartjes, bloemen, bezoekjes, sms'jes, lekker soepje enz. enz. Ik kan niet iedereen persoonlijk bedanken en ook moet ik veel bezoek afhouden (wat ik erg jammer vind), maar ik trek het gewoon niet. Maar weet dat ik vaak tot tranen toe geroerd ben van al die aandacht.

Het was even wennen, maar ik heb toch weer lekker geslapen, nieuwe omgeving, nieuw bed. Als het maar warm is, dan is het goed. Ik zat net op de rand van mijn bed en hoor ik daar nou de scheepsbel? Even naar buiten gluren en ja hoor, daar staat neef Ben uit Zoeterwoude voor de deur. Hallo, denk ik, da's vroeg. "Kom binnen, als je koffie wilt moet je het zelf zetten". Nee, hij wilde geen koffie. Ben had gisteren pas gehoord wat er met mij aan de hand is en was zo geschrokken, hij wilde meteen naar Sassenheim. We hadden elkaar kort geleden, bij de crematie van Paul de Graaf, nog gesproken. Maar, het was een heel gezellig, onverwacht, bezoek. Volgende keer wel graag even bellen! Vervolgens stapten Aad & Annemiek binnen. Ook gelijk aan het werk gezet: bed opgemaakt, gestofzuigd, container binnengehaald, vieze bloemen weggegooid, koffie/thee gemaakt, alles weer afgewassen. Super. Ik kan niet onder woorden brengen hoe blij ik ben dat dit soort dingen wordt gedaan. Ik zou willen dat ik het allemaal zelf nog kon doen. Dank jullie wel allemaal.
Mijn huisarts, ook zo'n schatje, kwam kijken en informeren of ik nog iets nodig had. Nou, ik had wel wat vragen voor haar, over medicijnen tegen de pijn. Ik gebruik nu nog niets, maar dat gaat ongetwijfeld komen. Over die vieze dieetvoeding, die ik echt niet meer neem. Over fruitsalade en gemberdrank, wat ik wel heel erg lekker vind en soms ineens trek heb in een augurk, of rode kool, of rolmops. "Gewoon nemen, als het niet goed valt, laat je het een volgende keer wel staan". Vanmiddag dus rode kool (van meneer Hak) gegeten, wat? gesmuld. Ik verdraag de meest vreemde dingen wel en wat ik naar binnen zou moeten werken niet.
Vanavond dus maar 'n klein beetje meegegeten met Sjoerd en Ina: spinazielasagne met champignons en kaas. Heerlijk en ik merk vannacht wel of ik daar last van krijg. Ik maak nu ook gebruik van de 'kruikenservice'. Leo en Christy kwamen even langs om twee kruiken in mijn bed te leggen. Fantastisch toch. Het is nu negen uur, iedereen weer naar huis, ik even mijn blog afmaken, misschien nog wat tv kijken en dan naar bed. Buiten is het nu -7 graden.
Vanmiddag een foto gemaakt van... kattenpootjes op het besneeuwde ijs, voor mijn boot. Afgelopen zaterdag en zondag heeft regelmatig de kat van de buren over het ijs gewandeld. Heen en weer, soms op mijn steiger springend en dan weer op het ijs. Die luie kat van mij lag er, vanaf zijn warme plekje boven de verwarming, meesmuilend naar te kijken. Gekke beesten.

Vannacht ietsje minder rustig geslapen. Om 9.00u. op. Jeroen stond onder de douche en ging daarna zijn koffer pakken. Dan lig je niet echt ontspannen meer. Hij nerveus, ik nerveus. Om 9.45u. kwam taxi Sjoerd. Nog even een kop koffie en dan, een stevige knuffel: "Dag mam, hou je haaks, je doet het goed, hou vol. En als je me nodig hebt, bellen hè, dan kom ik weer", knuffel, knuffel. "Dag jongen, het was zo fijn je hier te hebben deze dagen, ik heb zo genoten van jullie allemaal en het ritje door de duinen. Ga nou maar naar je eigen gezinnetje en ik bel als ik je nodig heb", kus, kus, knuffel, knuffel. "Dag, rustige vlucht en wel thuis". En weg was-ie, samen met Sjoerd, via oma Redel, naar Schiphol, terug naar Canada.
Vandaag best regelmatig bezoekjes gehad en dat was goed voor de afleiding. Zus en schoonzus Marlies en Hermien, die Jeroen z'n bed hebben afgehaald en de was meegenomen, vriendin Ellen, die ik al langer dan 45 jaar ken. En zus Joke die alle spullen die ik voor de nacht nodig heb, naar beneden heeft gebracht en mijn bed in de kamer heeft opgemaakt. Ik ga vannacht voor de eerste keer beneden slapen. zal ik ooit nog boven komen? Ik hoop het wel. Vanmorgen heb ik nog extra lang uit het raam gekeken, langs de besneeuwde vaart, richting A44.
Nog even Skypen met Sjoerd, wat telefoontjes links en rechts, beetje tv kijken. Blog bijwerken en dan nog even plat op de bank voordat ik m'n nieuwe bed ga testen. Het wordt weer koud, buiten is het inmiddels -5 graden, dus twee kruiken in m'n bed, twee dekbedden, maar de thermostaat gaat naar 16,5. Als ik eenmaal warm ben, blijf ik dat wel 'n tot in de ochtend. Welterusten.

Goedemorgen witte wereld. Wat ben ik blij dat ik niet dat flatje op het Vijf Meiplein zit. Wat is het uitzicht naar buiten hier duizendkeer fraaier dan in Leiden. Ik kijk de polder in, ik zie een molen, alles wit, prachtig.
Ik heb weer heerlijk geslapen en tot 10.00u. liggen luisteren naar "Vroege Vogels" en zit nu aan een kopje thee en een bruine bol met kaas en appelstroop. Die flesjes dieetvoeding neem ik, denk ik, niet meer. Ik word daar zo misselijk van, dat eigenlijk niets me meer smaakt.
Jeroen is nu aan het "sneeuwruimen". Nou laat dat maar aan en Canadees over, ook al lacht hij om onze kou en onze sneeuw. Hij tikt nu tegen het raam: 'kijk' en ja hoor daar staat een sneeuwpopje voor mijn raam, compleet met oogjes en mondje.
Ik had gezegd dat ik een van deze dagen wel naar een van mijn favoriete fietsplekjes wilde, als ik me "goed" zou voelen. Naar de Lek, de Waal of de IJssel, gewoon ergens langs een van de 'grote rivieren' gaan rijden en misschien ergens uitstappen. Maar het weer en mijn vermoeidheid heeft ons naar Noordwijkerhout gebracht. Ze hebben me in de auto gezet, rolstoel achterin en bijna een uur door de duinen geduwd. "Ho, hier is een leuk hellinkje, mam hou je vast, even bukken voor dat prikkeldraad...". Ze kunnen het niet laten. Heerlijk, frisse lucht, ik heb flink wat opgesnoven.
En nu zitten ze weer spelletje te doen, er worden weer grappen gemaakt en vooral veel gelachen. Om negen uur is iedereen naar huis en keert de rust weer. Morgen gaat Jeroen weer naar huis, dat zal wel even moeilijk zijn, maar ook daar wordt er weer op hem gewacht, het is niet anders. Dit weekend pakt niemand ons meer af, 'n weekend met een gouden randje.