Heerlijk geslapen, in mijn eigen bed. Jeroen is vanmorgen met Wouter & Angela in Leiden gaan shoppen, o.a kadootjes kopen voor zijn jongste dochter Arista die vorige week 2 jaar is geworden. En 'daddy' was in Holland, door de telefoon wil ze niet met hem praten. Nog twee dagen, dan gaat Jeroen weer naar huis. Voor hoelang??
Ook moet er natuurlijk Hollandse kaas mee terug naar Canada, dus 'de boer op' om een paar lekkere stukken kaas te scoren.
Zo rond half vier waren ze allemaal binnen. Eerst hier en daar wat opgeruimd en dan komen de glazen, kazen, stokbrood, salades en knabbels op tafel. Tussendoor wordt erwten-, spinazie- en tomatensoep geserveerd. Heerlijke spinaziesoep van Selma en een bruine bol met ei en sellerysalade. Zo lekker had ik in dagen niet gegeten, dan maar geen hoog caloriëgehalte. En daarna - dat is lang geleden - komen de kaarten op tafel. Klaverjassen! Wat doen we: Amsterdams of Rotterdams? Even de spelregels doorspreken, er wordt gekozen voor Rotterdams. Na twee rondjes neemt Angela mijn plaats is, want ik wil languit. Alles rond mijn buik gaat op den duur pijn doen van het in elkaar zitten, mijn organen willen ruimte. Maar ik blijf erbij en geniet van de "echte Redellen", die ik zo goed ken van vroeger. Er worden veel grappen gemaakt en veel gelachen. Ina en Angela passen daar prima bij.
Ik ga zo slapen (boven nog een keer). Warme kruiken liggen al in mijn bed. Wat een geweldige schatten allemaal. Weer een topdag.

Vandaag was het een drukke dag. Daarom schrijf ik (Jeroen) maar even een stukje, zodat alle fans van mijn moeder weten dat alles nog steeds goed gaat, mam is alleen een beetje moe vannavond. Morgen schrijft ze zelf wel weer.
Zaterdagochtend 10.30u. Gisteravond was ik inderdaad wel erg moe, maar met een goed gevoel. De thuiszorg was geweest en ook al weten we zeker dat onze beslissing de juiste was, het bed staat er nu wel en de rolstoel staat in de schuur. Confronterend, maar we gooien het (ziekenhuis)bed, gecamoufleerd met grand foullard, vol met vrolijk gekleurde kussens, zodat het wat minder heftig lijkt Sjoerd kwam ook weer binnenwandelen en met elkaar hebben ze mijn (kleine) kamer toch weer een huiselijk aanzien gegeven.
Gisteravond ben ik met Jeroen meegegaan naar Wouter & Angela, in Leiderdorp. Ik heb daar hoofdzakelijk op de bank gelegen, met een kopje bouillon, terwijl de anderen aan tafel genoten van groente, frietjes en een rasechte Hollandse gehaktbal, die Wouter speciaal voor Jeroen had gemaakt. Hij heeft gesmuld.
En om half negen was ik bekaf (waarvan??) en wilde naar huis. Nog tot tien uur op de bank gelegen en toen naar (mijn eigen) bed.

Topdag

Dit is een 'topdag', alledrie de boys om me heen, die me op mijn wenken bedienen, wat wil een moeder nog meer.
Beetje onrustig geslapen, nerveus omdat Jeroen onderweg was. Om 5.00u. wakker, een lichtje aangedaan in de kamer, de thermostaat 'n graadje hoger en de deur van het slot. Hij zou rond 7.30u. aankomen en ik wist niet zeker of ik dan wakker zou zijn. Ik haat wekkers. Lichtje aan in mijn slaapkamer, rolgordijn een stukkie opgetrokken. Van buiten af kan hij zien dat ik thuis was. En zo geschiedde. Ik sliep natuurlijk nog lekker toen Jeroen om 8.15u. arriveerde. Hij is zachtjes binnengeslopen, is op de bank gaan liggen en weg was-ie. Tja, wat wil je na en drukke werkdag, 7 uur in het vliegtuig en in spanning hoe je je moeder aantreft.
Ik schrok om 9.30u. wakker en riep hard: "hello, hello". Gelukkig kreeg ik antwoord van beneden en toen was alles goed. Even 'n ontlading van emoties, maar vooral van vreugde dat hij er is.
In de middag, de wijkverpleegkundige met heel veel praktische informatie en tips. Jeroen en Wouter waren erbij. Het was even slikken, maar toch gelijk de koe bij de horens gevat en om een bed gevraagd voor in de kamer, dat naar boven hijsen kost zo ongelofelijk veel energie. "Dat moet u niet doen, gebruik die energie maar voor leukere dingen". Nee, ik ben niet van plan de hele dag in mijn bed te blijven liggen, al is die verleiding dan natuurlijk aanwezig. En als we nu toch zo dapper zijn, ook maar gelijk om 'n rolstoel gevraagd, kan ik wellicht toch nog eens een frisse neus halen, want dat is iets wat ik heel erg mis. Wouter wilde het liefst een electrisch vehikel, maar dat heb ik direct de kop ingedrukt. "Duwen zul je".
Wouter naar huis en een uurtje later liep Sjoerd binnen. Er moet plaats gemaakt voor het bed. Rommel opgeruimd (is Jeroen heel goed in). Het is fantastisch zulke kanjers om me heen te hebben. De jongens hebben samen boodschappen gedaan, Sjoerd heeft gekookt en ze hebben met 'n glas wijn en kaarsje op tafel al keuvelend heerlijk gegeten, terwijl ik voor pampus op de bank lag. En ik heb daarvan genoten, echt.
Vanavond mijn laatste nacht boven in mijn eigen bed slapen. Of zal ik stiekem toch af en toe mezelf naar boven hijsen. Ik weet het niet.

Het is ongelofelijk, maar al ik 's morgens in mijn bed lig - en nog niet heb gegeten - voel ik me het lekkerst, geen pijntjes, niet misselijk, niet hoesten. Ik zou dan het liefst de hele dag in bed willen blijven. Nee, spreek ik mezelf ernstig toe, "eruit", dit is de weg van de minste weerstand.
Vandaag maar één gepland bezoekje. Familie mag in- en uitlopen als ze dat willen en George ook, als hij weer een klusje komt doen. Zus Annemiek kwam schoon beddengoed brengen, voor mijn logé voor de komende 4 nachten. Jeroen komt morgenochtend vroeg aan en gaat maandagochtend weer naar huis. Heerlijk om hem hier te hebben een paar dagen. Vanmiddag was een lieve wandelvriendin hier een uurtje. De hele club is ontredderd en mailt met elkaar om hun verdriet te delen. Ontroerend. Zwager Nico kwam schone was bregen en een kopje thee drinken en daarna ben ik een uur plat gegaan. En dan gaat de wekker: tijd voor de medicijnen. En om een beetje afleiding te zoeken voor de vreselijke vieze smaak (mag een half uur niets eten of drinken) ga ik achter de laptop.
Verrassing! Sarah, de dochter van Guda, probeert me vanuit Athene te 'Skypen'. Da's echt kicken, we hadden een heel leuk gesprek. Dat gaan we vaker doen.
Vanavond Sjoerd & Ina 'n bakkie komen doen. Sjoerd weer aan de laptop en Ina aan de afwas en bloemen ververst en kruik in m'n bed gelegd (ja lach maar).

Te druk geweest gisteren, moet ik niet meer doen. Gelukkig had ik niet veel afgesproken voor vandaag, dus hoefde ik ook niemand af te bellen. Ik heb vanuit mijn bed naar de chaos op de N208/A44 liggen kijken. Twee brandweerwagen met loeiende sirenes die zich langs de rij auto's richting A44 persten. Heeft alles bijelkaar toch wel tot 9.30u geduurd. En toen was het ook tijd om op te staan. Rond 11.00u zouden Ellen en Henk uit Geldrop komen en dan moest ik toch wel fris en fruitig op de bank zitten. Ik ken Ellen al ruim 30 jaar, nog uit Leiderdorp. Natuurlijk weer dikke tranen, zoveel ongeloof en onmacht. Maar ook weer heel veel herinneringen aan "vroeger" met onze kinderen en onze honden. Goed dat ze hier waren.
Eind van de middag ex-schoonzus Carla geweest. Zij houdt van verzorgen, dus dat heb ik ook weer even flink uitgebuit. Commanderen moet je leren, nou ik begin er zelfs al plezier in te krijgen. En als laatste vandaag kwam Toet, een "flits"-bezoekje, met 'n heerlijk warm vest, de schat. Zojuist nog even een skype-gesprek (ja Dick, ook dat nog) met Sjoerd en nu kan ik rustig gaan slapen.
Vandaag héél veel caloriën naar binnen gewerkt en nu maar hopen dat die vannacht flink aanzetten.

Vandaag een betere dag, ondanks de vermoeidheid, het kortademig zijn, kriebelhoest-buien. Komt dat van de longen of is het een 'gewone' verkoudheid. Ik ben geneigd het eerste te denken, al wil ik dat natuurlijk liever niet, maar mijn gevoel heeft het tot nu toe steeds bij het rechte eind gehad. Maar een codeïnetabletje doet dan weer wonderen. Weer een pilletje erbij. Eigenlijk was het een hele drukke dag, maar met bijna allemaal positieve dingen. Bezoek van Aad & Conny. Heel gezellig, maar ook emotioneel. Vriendin Barbara met twee bekers heerlijke verse, vegetarische soep, een voor vandaag, een in de vriezer. Peter kwam op bezoek met prachtige boeketten bloemen. Mijn boot lijkt wel een bloemenwinkel. Tussendoor natuurlijk heel veel (lekker lui) op de bank liggen. Aan het einde van de middag ben ik met (zus) Marlies naar de apotheek geweest om mijn "krachtvoer"-pakket voor de komende weken samen te stellen en vanavond heb ik (zus) Annemiek 'ontboden' om het logeerbed te komen verschonen, de was mee te nemen en morgen of overmorgen schoon terug te brengen. Want... Jeroen komt weer een paar dagen over uit Canada en wilde graag bij mij een kamer reserveren. Nou, zeg daar maar eens 'nee' tegen. Geweldig toch, al is de aanleiding verre van dat. Sjoerd kwam ook nog even om o.a. wat 'dingetjes' aan de computer doen. Oeps, en niet te vergeten George, onbetaalbaar. Die lieverd komt hier fluitend allerlei klusjes doen, om het mij maar zo aangenaam mogelijk te maken. Ontroerend toch allemaal. Eigenlijk te druk vandaag, maar voor mij was dit 'n positieve dag. En nu, als de wiedeweerga m'n bed in.

Zondag 17 januari 2010.
Alweer lekker geslapen en weer hetzelfde ritueel en gevoel als voorgaande dagen. Guda zat al beneden, gezellig samen ontbijten zit er niet in i.v.m. die steen.
Gedoucht, haar gewassen, aangekleed: uitgeput! Half uur op de bank om bij te komen, want ik wil naar mijn schoonmoeder (bijna 93 jaar) in Leiderdorp. Guda rijdt me erheen. Ze (schoonmoeder) snapt er helemaal niks van (wie wel?). "Goh, gezellig dat je even langskomt, hoe gaat het ermee?" "Slecht, heel slecht". "Jee, je ziet er zo goed uit". Babbel, babbel, babbel. Hoe wil je dat iemand van 93 begrijpt wat er aan de hand is. Moeilijk hoor. We blijven een half uurtje en dan wil ik naar huis. Gelukkig was Leo er ook en hij bleef nog even.
Eenmaal thuis is Guda weggegaan en ik plat op de bank, rusten, want 's middags zouden (zus) Joke & Ed en (broer) Martin komen. Emotioneel, huilen, verdriet. Wat gebeurt er toch allemaal, het is soms zo onwezenlijk, voor iedereen.
Geen trek in eten, ga liever even languit.
Nu ga ik Jeroen even bellen in Canada, die heeft het ook onwijs moeilijk natuurlijk.
Ik zie dat het al bijna half tien is, ik mag straks naar bed, pilletje en weg.

Zaterdag 16 januari 2010.
Na een heerlijk verkwikkende nachtrust (met slaappil) sta ik op rond 9.30 uur en denk: Oeps, het is weg, alle boze cellen zijn uit mijn lijf verdwenen. Mijn vieze medicijnen Nexium 40 (2x per dag), sucralfaat (4 x per dag een zakje “witkalk”), die mijn maag moeten beschermen en ijzertabletten (2x per dag), heb ik dan allang ingenomen. Ik “huppel” naar beneden, maak een bammetje, zonder korstjes, met jam of kaas, kopje thee en ga lekker zitten. En dan, bij het eerste hapje dat ik doorslik voel ik het al, die steen. Het zit er dus nog allemaal. Maar ook daar leer je mee omgaan. Waar ik niet aan kan wennen is die vreselijke vermoeidheid, die toeneemt naarmate de dag vordert. Ik hijs mezelf aan de trapleuning naar boven. Kun je je daar iets bij voorstellen?
Maar zaterdag was familie dag. Sjoerd & Ina en Wouter & Angela waren er voor me en hebben van alles voor me gedaan, van bloemwater verversen, boodschappen, lamp indraaien, weblog in orde maken, afwassen opruimen en praten over ‘hoe nu verder’ etc. etc. Kanjers zijn het. Ik commandeer vanaf de bank, zij voeren uit. Echt super. Die nacht kwam Guda bij mij slapen, voor de gezelligheid, cryptogrammen, praten, huilen, herinneringen ophalen aan de fantastische vakanties die we samen hebben gehad. Guda, mijn allerbeste, allerliefste vriendin. Ook zo’n kanjer.