Gisteravond zijn Herman & Selma en Anita even geweest en dat was gezellig, huilen en lachen wisselden elkaar af. Ik was moe, maar het was wel heel gezellig. Heerlijk geslapen en ’s nachts raak van alles los. Bijna iedere ochtend denk ik: het is weg, het is over, het was een boze droom. Maar 10 minuten later sta ik weer met beide benen in de keiharde werkelijkheid. Bij het eerste hapje eten begint mijn maag te protesteren. Vanmorgen waren Guda (vriendin) en Marlies (zus) hier en zij vertrokken toen mijn huisarts binnenkwam. Wat ik al eerder schreef, zij komt niet alleen met medische aanbevelingen, maar ook met praktische. Of ik heb nagedacht over de nabije toekomst, ik woon alleen dus wil ik zo lang mogelijk thuisblijven. Wijkverpleging, thuiszorg. etc. etc. Nou, dan komt het ineens wel heel dichtbij. En ook al is daar nu nog geen sprake van, het zijn wel dingen waar ik over na moet denken. En dan heb ik het wel even moeilijk. Gelukkig kwam Nora vanmiddag even een helpende hand reiken, terras sneeuwvrij gemaakt, oud papier opgeruimd en de was meegenomen. Heerlijk.
En nu ga ik een kopje bouillon maken en op de bank.

Toch weer redelijk geslapen, mèt slaappil weliswaar, maar slapen doe ik in elk geval wel goed. Zo rond 09.00 uur opstaan en (smerige) medicijnen, maagbeschermers, innemen. Half uur wachten en dan mag ik iets eten. Meestal 1 boterham, kopje thee en daarna ga ik aan mijn flesje “krachtvoer”. Doe ik nu al 1 week, 2/3 flesjes van 150/200 ml per dag. Smaken variëren van vanille, banaan, framboos, chocolade, koffiesmaak etc. Allemaal vies, de een nog smeriger dan de ander, maar we slurpen ze dapper leeg. Alleen... het helpt geen sodemieter, ik blijf afvallen.
De dag kabbelt voort, met op gezette tijden bezoek en daarna weer languit op de bank. Moe! Toch vind ik het leuk als er iemand even binnenloopt, even afleiding.

’n Pijnlijk eerlijk gesprek. Afspraak oncoloog om de chemo te bespreken. Hoe dan ook, het ziet er slecht uit en het proces is onomkeerbaar. We moeten er het beste maar van maken en zorgen dat die chemo nog wat tijd van uitstel geeft. Maar... het kan dus altijd nog slechter. Dr. B. heeft mij/ons laten weten dat hij zelfs chemo afraadt. Jawel. Tenzij ik ervoor kies om kaal en behoorlijk ziek te worden van de kuur. Bovendien zou deze zeer belastend voor mij zijn omdat ik totaal geen weerstand tegen zo'n kuur. Ik blijf afvallen, wat een heel slecht voorteken is. Bedroevend scenario dus. Hoeveel tijd ik nog heb, kan en wil hij niet zeggen. "Maak er het beste nog van zolang u nog een beetje energie hebt". Nou en da's weinig hoor.

Het is gek, maar ik heb al die tijd geweten, gevoeld dat het helemaal fout zat. Al die vreselijke gesprekken waren voor mij steeds bevestiging van wat ik zelf al wist. Het gaf dus ook een zekere opluchting toen het “gezegd”.