dinsdag 16 februari 2010

Zoons en zussen vinden het niet meer verantwoord om mij 's nachts alleen te laten, dus wordt er nu een nachtdienst ingesteld. Afgelopen nacht heeft Joke hier geslapen en hoewel ik 's nachts rustig en redelijk slaap, geeft het toch een veilig gevoel dat er iemand heel dicht in de buurt is. Joke is om half negen weggegaan en ik wacht op de thuiszorg. Tegenover mij, op het braakliggend stuk grond, vinden veel bouwactiviteiten plaats. Asbestverwijdering, containers, kranen, shovels.
Er loopt veel familie binnen vandaag, doen hier en daar de nodige hand- en spandiensten, schuiven de bank zoveel mogelijk in de zon en ik geniet van de warmte.
De merels voelen dat het lente wordt, want zij jagen de meesjes uit de boom, gooien dode bladeren uit de knot en het lijkt erop dat ze daar hun nestje willen gaan maken. De huisarts is geweest en gelukkig neemt ook zij alle tijd om praktische dingen door ter praten. Morgen komt mevr. Wilma om mijn wilsbeschikking, samen met Sjoerd en Wouter door te nemen. Zware dag dusen nu ga ik plat,

8 opmerkingen:

  1. Dag Ger,
    Tjeetje meid, het wordt allemaal wel erg 'heavy' voor je. Daarom moet het, denk ik, een geruststellend gevoel voor je zijn dat er nu 's nachts mensen bij je in de buurt zijn. Mensen, met wie je kunt praten als je daaraan behoefte hebt of die je ergens mee kunnen helpen als je hulp nodig hebt. Weet je dat ik het nog steeds niet kan bevatten wat jou allemaal overkomt? Soms is het leven niet eerlijk, denk ik dan. Loes en ik denken elke dag aan je net als al die andere geweldige vrienden en vriendinnen om je heen. Ook voor hen petje af. Nou meid, hou je haaks en voor morgen veel sterkte.

    Groetjes,

    Jan en Loes Westerlaken

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Lieve Gerry,

    Wil je gewoon even een hele dikke virtuele knuffel geven (nou ja, liefst een echte), omdat er helemaal geen woorden zijn voor alles wat jou nu overkomt. We denken hier veel aan je en bewonderen alles aan je.

    Liefs Nienke (en ook weer alle liefs van Job en Fien)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Lieve Gerry,
    Ik begrijp dat het steeds moeilijker wordt om energie op te brengen. Had net Gerard even aan de lijn. Moeilijk te bevatten allemaal. Zo oneerlijk en machteloos! Heel veel sterkte met de zware klus die jullie morgen met elkaar moeten gaan klaren en ik blijf aan je denken.
    Veel liefs, Anoek

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Dear Gerry,

    My thoughts are still with you each and everyday!

    Rose Berbee-Hyland

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Lieve-liefste-allerliefste Gerrietje-van-me…..!!!

    Een kleine wereld, zo blijkt, want helemaal aan de Golf van Thailand vernam ik via mail van een ex-collega de situatie, waarin je verkeert. Kon het natuurlijk nauwelijks geloven en heb onmiddellijk jouw blog-link opgezocht en geopend. Niet te geloven,….onvoorstelbaar en tóch waar…! Knap en absoluut zéér moedig van je, hoe objectief en realistisch jij het allemaal beredeneert en ondergaat. Onze laatste ontmoeting was op de crematie van Wim…..Wim Bank. Trieste dag was het. Ik vertelde je nog over mijn toekomstige reisplannen. Heb jou bij deze ontmoeting nog een volle “negerzoen” gegeven met een stevige, “biegie brassa”…..ha-ha-ha….lekker was dat hé?! En, deze zal ik voor de rest van mijn leven zéker koesteren! Je wilde nog voor de zoveelste keer met mij mee naar het verre Zuidamerika. In de bush-bush, bij de watervallen, stroomversnellingen en de indianen in de vrije, mooie natuur. Tijdens de Haaarlems Dagblad periode in de “polder”, herinner ik mij jouw verhalen over vakanties in Ierland,….bij je zoon. Prachtig vond je het altijd daar! Dát en nog véél meer – heb ik aldus kunnen lezen.

    De consequentie van geboorte is inderdaad óók overlijden. Ja,…géén twijfel mogelijk en gaan wij allemaal een keer,….gegarandeerd! In de openheid over je situatie noem je dit het “onvermijdelijke”. Echter, de manier waarop en hoe, maakt meestal het verschil. Maar bedenk, dat de dood eigenlijk niets anders is, dan de “overgang” van het menselijk bestaan. Omdat wij ons hele leven hebben gestreefd hebben naar status, materie, geld en macht, valt het meestal zwaar en moeilijk aan het einde van ons leven te onthechten. Hét sleutelwoord, om uiteindelijk los te kunnen laten en te berusten in het feit, dat alles op deze wereld simpelweg “eindig” is. Mijn levensmotto is daarom altijd geweest en nog steeds: “leef en laat leven” en: leef nú, want “you only live once, enjoy it twice”.

    Hoe moeizaam het de laatste tijd voor jou ook op te brengen is, ben ik daarom temeer blij te lezen, dat je elke dag “plukt” en er van maakt, wat voor jou in deze situatie van toepassing is. Geniet ervan,…..elke dag die God je vervolgens geeft. Terwijl wij onnoemelijk veel van elkaar hielden, dacht ik járen geleden, toen mijn lieve moeder op jonge leeftijd overleed: “Waarom komt zij toch niet een keertje terug, om te vertellen hoe het is, of geeft zij niet een teken, dat het goed is daar?” Wie zal het zeggen. Een rekenmeester hoef je in ieder geval niet te zijn om vast te stellen, dat iedereen véél langer dood zal zijn, dan ie geleefd heeft.

    Ben blij, dat je dagelijks omringd bent door talloze geliefden, die je zorgzaam met warmte en héél véél liefde voeden, teneinde deze zware weg te kunnen voltooien. Bedenk hierbij, hoeveel mensen op aarde dagelijks abrupt uit het leven worden genomen. Ik weet, je bent een intelligente, sterke vrouw en zo zal ik je voor altijd in mijn gedachten houden. Vind het een bijzonder voorrecht en eer, langs deze weg mijn oprechte vriendschap, liefde en respect te betuigen. Op déze wijze voor mij een uitermate unieke ervaring.

    Mijn lieve Gerrie, vanuit het koninkrijk Thailand, wens ik je héél véél spirituele kracht, om straks als een prinses – begeleid door talloze engeltjes – het mooiste Koninkrijk binnen te betreden.


    Héél véél liefs….!!!

    ULLIE BULLIE

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Lieve, dappere Gerry,

    Zelden ontmoette ik een liever mens dan jij.

    Ik leef heel erg met je mee, wil dat laten blijken, maar ik krijg het gevoel dat ik je nu beter even samen met je familie en naaste vrienden moet laten. Dat doet me verdriet want ik wil je eigenlijk regelmatig even bezoeken. Als je toestand weer wat stabieler is kom ik heel graag even bij je langs. Laat je dat op een of andere manier weten?!

    Lieve Gerry, ik ken je ongeveer 25 jaar en heb vanaf het begin het gevoel gehad dat ik je kon vertrouwen en dat ik een band met je had. Dat vertrouwen is nooit geschaad en die band is er volgens mij nog steeds! Hoe het in de toekomst ook met je zal gaan, dit gevoel van mij voor jou blijft. Toen je op je afscheid bij HDC was zei je tegen mij dat je niet had verwacht dat er zoveel mensen hun belangstelling zouden tonen. Toen antwoordde ik je; Gerry, wie goed doet , goed ontmoet. Dat is waarachtig helemaal van toepassing op jou. Dat merk je aan alle hartverwarmende berichten die mensen hier voor jou achter laten. Je kinderen en zussen kunnen met recht trots op je zijn.

    Ik ben van kinds af aan een gelovig mens, ook al zou je dat misschien niet van mij verwachten. Ik heb voor je gebeden en gehoopt op beterschap. Het mocht jammer genoeg niet zo zijn. Ik ben er bijna zeker van dat er na dit leven een leven is in de hemel. Ik ben er zeer zeker van, dat als dat zo is, er voor jou zeker een plaatsje wordt vrijgehouden.

    Dag Gerry, ik hoop je binnenkort weer een keer te bezoeken en wens jou en je naasten heel veel sterkte de komende tijd.

    Een stevige omhelzing met een dikke kus van Hielco.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Met tranen in mijn ogen adviseer ik Sjoerd en Wouter en in gedachten op afstand Jeroen, knuffel je moeder zoveel als je wilt, kan. Laat je gene gaan en doe het!!! Je krijgt spijt als je dat nu niet doet. Ik spreek uit ervaring (helaas). Sterkte Sophie uit Lisse.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Sorry dat ik jullie namen door elkaar haal, maar mijn eigen emoties en verdriet komen ook weer naar boven, maar het blijft oprecht.
    Sophie

    BeantwoordenVerwijderen